Danuta Czaja urodzona w 1952 roku, zamieszkała w Izdebkach - Rudawcu. Emerytka, założycielka Stowarzyszenia Kobiet Wiejskich w Izdebkach - Rudawcu
Wiersze odzwierciedlają jej sposób widzenia świata, myśli i odczucia. Niektóre z nich publikowane były w Brzozowskiej Gazecie Powiatowej.
Józef Cupak urodzony w 1955 roku, rolnik zamieszkały w miejscowości Wara.
Poezja jego ma kilka nurtów: liryka, satyra, wiersze religijne, refleksyjne, patriotyczne i tzw. okolicznościowe. Stosuje regularne rymy, rytmy, a wiersze jego niosą zawsze jakąś naukę życiową. Pisze o człowieku i dla człowieka. W latach wcześniejszych nigdzie ich nie publikował.
Na łamach miesięcznika "Wiadomości Brzozów" wiersze Józefa Cupaka ukazują się od 1997 roku.
W latach 1998 i 1999 uczestniczył w V i VI Międzynarodowym Spotkaniu Poetów "Wrzeciono" w Nowej Sarzynie. W roku 1999 w konkursie jednego wiersza zdobył II miejsce. Utwory Józefa Cupaka znalazły się w tomikach poetyckich "Wrzeciono 98" i "Wrzeciono 99".
W XIX Międzynarodowym Konkursie Poezji "Szukamy talentów wsi" Opoczno 1999 zdobył wyróżnienie wśród 610 poetów z 30 krajów, a Jego trzy zwycięskie utwory zamieszczone zostały w tomie poetyckim "Panu Jezusowi na 2000 urodziny".
Udział w IX Ogólnopolskim Konkursie Poetyckim w Przywidziu woj. pomorskie był kolejnym sukcesem Józefa Cupaka. Wyróżniony został za wiersze jedne z ciekawszych we współczesnej literaturze ludowej.
Poezja 2011 r
Życzenia
Dążenia do szukania prawdy
w tym zróżnicowanym świecie.
Wiary w przyjaźni siłę, zdrowia,
wielu przyjaciół, radości z każdej przeżytej chwili wszystkim czytelnikom
„ Kącika z wierszem” oraz Mieszkańcom Gminy Nozdrzec z okazji Nowego Roku 2011
życzy Danuta Czaja
Sumienie
Lata mijają a ja wciąż myślę
Czy w moim ciele mieszka ktoś jeszcze
Bo duszę swoją znam doskonale
Lecz ktoś mi zawsze zadaje pytanie
Kim jesteś żyjąc w obecnym świecie
Czy wszystkich zrozumiesz? starych i dzieci?
Czy ludzkie drogi godnymi są Ciebie
I czy z szacunkiem siadasz przy chlebie?
Chciałabym uciec od odpowiedzi
Lub je ominąć – lecz ktoś mnie śledzi
Ktoś dręczy, kusi, prostuje
Do odpowiedzi chwilę szykuje
Jestem nędznikiem tu zostawionym
Popełniam błędy, które chcę naprawić
Lecz z kim rozmawiam? Komu odpowiadam
- Jestem Sumienie – które ty posiadasz !
Mój przyjacielu z tobą przez życie
Mogę wędrować zupełnie skrycie
Ty odpowiedzi na wszystko mi dajesz
Ty drogowskazem w ciemności się stajesz
Skąd twoja mądrość? By mi odpowiadać
Nauki celne w moje serce wkładać
Z tobą rozmowa staje się rozkoszą
Miłością – o którą ludzie tak proszą
Szczęśliwy człowiek, który cię dostrzeże
I na rozmowę ze sobą zabierze
Co ulży ciału i duszy zmartwionej
Moje sumienie – skarbie nieoceniony
Chcę żyć w przyjaźni do samego końca
Tyś spowiednikiem – moim obrońcą
I choćby prawda najgorsza była
Zawsze ją wskazuj – bo w niej jest siła.
Danuta Czaja
Między prawdą a kłamstwem
Między prawdą a kłamstwem są półprawdy szeptane
Brzmią prawdziwie jak prawda dopieszczone przybrane
Taka duszę oplecie i umysłem zawładnie
Jeśli ty jej nie badasz dość wnikliwie dokładnie
A ci którzy ją głoszą są wredniejsi czasami
Od szulerów krętaczy ci wiesz że są kłamcami
Choć opinie swe głoszą sensacyjnie barwione
Wiesz że prawdy szukając trzeba w inną iść stronę
Lecz się strzeż od szeptaczy którzy to „prawdę znają”
Lecz nie mówią jej w oczy a po kątach szeptają
Coś przekręcą dodają przerywając w pół słowa
Wreszcie wszystko zmiksują i trucizna gotowa.
Józef Cupak
Między niebem a ziemią
Między niebem a ziemią my jak drzewa wzrastamy
Mamy własne korzenie swoje miejsce i czas
W cieniu ramion rodziców wciąż najlepiej się mamy
I tworzymy społeczność tak zupełnie jak las
My wichrami targani burza miota w nas gromy
Coraz ktoś tam upadnie słychać łomot i trzask
I zupełnie jak drzewa czasem się odradzamy
Lecz to tylko niektórych los przywraca do łask
Między niebem a ziemią my jak ptaki wzlatamy
Niosą nas skrzydła marzeń wicher życia nas gna
Cel się ciągle oddala czasu mało tak mamy
A los szuler karciany jak chce z nami tak gra
My w przypływie tęsknoty do swych gniazd powracamy
Czasem ze stron dalekich los przygania nas tu
Gdzie młodzieńcze marzenia w sercach swoich chowamy
Gdzie nas księżyc i gwiazdy układają do snu
Józef Cupak
Melancholia, piękno i nadzieja
I sypnął luty srebrem na ziemię,
błyszczą promienie w zmrożonym śniegu,
szmaragd zieleni w ukryciu drzemie,
czas jak by chwilę przystaną w biegu.
A jeszcze wczoraj pachniało wiosną,
lecz jednak luty wciąż zimę woli,
uciszył w duszy nutę radosną,
zagrał na strunie mej melancholii.
W mroźne poranki tak kocham ciszę,
jaskrawość słońca gdy ze snu wstanie,
brzozy na wzgórzu to o nich piszę,
przyjazne w piecu ognia trzaskane.
Już za chwil parę wyruszę z domu,
by szukać wiosny która się budzi,
dokąd nie mówię o tym nikomu,
znam takie miejsca z dala od ludzi.
Józef Cupak
Diagnoza
Młodość we mnie przedwcześnie umarła
To na skutek fałszywej diagnozy
Zamiast zdobić ją białą konwalią
Ją zdobili w jesienne mimozy
Potem przyszły dojrzałe lata
Rzec by można czas siły wieku
No i znowu przez kaprys świata
Zrujnowali normy w człowieku
Bo nas było zbyt wielu i basta
I za dużo rodziło się dzieci
Wyludniły się wioski i miasta
Na co komu żołnierze poeci
Opuściła więc młodość granice
Kraj w konwulsjach starczej agonii
Opuścili więc przyłbice
Jedni drugich oskarżą to oni
Zamiast szukać recepty leku
Jak to czynią rozsądni ludzie
Politycy – popatrz człowieku
Znów z lubością tarzają się w brudzie.
Marzec 2011
Burza
Już nadciągają czarne groźne chmury
Wiatr porwał piasek z wyschniętej kałuży
Targnął drzewami zaszumiały groźnie
Wiatr jest zwiastunem nadchodzącej burzy
Już tłuste krople spłynęły po oknie
Niebo przeorał ostry błysk pioruna
Przydrożna brzoza i gnie się i moknie
A tam nad lasem znowu nowa łuna
Raz gniewny pomruk raz trzask niby z bicza
A strugi deszczu spływają na ziemię
Na krzyż przydrożny z świętego oblicza
Kurz opłukało Chrystus jakby drzemie
Cichną pomruki i wyjrzało słońce
Las skrupulatnie liczy swoje straty
Przydrożne brzozy spokojnie stojące
Strącają krople i suszą swe szaty
Styczeń 2012
Pogubiłem
Pogubiłem trochę dni
Gdzieś z pamięci uleciały
Pogmatwałem trochę spraw
które proste się zdawały
Potem chciałem uciec gdzieś
Lecz świat zrobił się za mały
Rozerwałem kilka szat
Puste gesty nic nie dały
Zwykła szarość dni i spraw
Wciąż jak kamień mnie przygniata
A ja chciałem zmieniać świat
Będąc marną cząstką świata
Syzyfowy wielki głaz stoczył się niejeden raz
Próbowałem zawsze wtoczyć go na nowo
Czy to dobrze czy to źle czas oceni kiedyś mnie
A werdyktem będzie tylko jedno słowo
Styczeń 2012
Zima
I zaskrzypiała pod nogami zima
W mroźnym powietrzu sypią się diamenty
San skuty lodem niby wstęga sina
W dali zaś lasu zielone fragmenty
Szarość bezlistną lekki szron okrywa
A cała reszta otulona bielą
Słońce jaskrawe oko łzą napływa
A wokół cisza tak ja przed niedzielą
Jaskrawy błękit czasem ptak przekroi
Reszta wtulona gdzieś w gałęziach drzemie
Stary kościółek tuż nad drogą stoi
Jest tak sędziwy że wrósł chyba w ziemię
Lecz wkrótce słońce skruszy czaszę lodu
Po zimie wiosna na świecie nastanie
O tym śnią ptaki drzemiące wśród chłodu
Ty nad snem ptaków czuwasz Dobry Panie
10 lutego 2012 roku
Naucz mnie Panie
Naucz mnie Panie takiej modlitwy
W której nieważne są gesty słowa
Która to duszy bywa wyzwaniem
Taka płynąca z duszy rozmowa
Chcę Ci za wszystko umieć dziękować
Jak ptaki wiosną jak kwiaty polne
Radosne hymny śpiewają Tobie
Dla Ciebie kwitną piękne i wolne
Naucz mnie Panie bym umiał prosić
Jak prosi wody spękane pole
Gdy tkwi spokojnie w proszącym geście
Czcząc Twe zamysły przyjmując wolę
Chciałbym przepraszać za swoje winy
Ze wstydem dziecka w dziecka pokorze
By gniew Twój nie trwał nawet godziny
Byś mógł przebaczyć mi Dobry Boże
Pozwól odchodzić cicho bezpiecznie
Bo już powoli przecież odchodzę
Z wiarą że kiedyś żyć będę wiecznie
Że jeśli zechcesz znów się odrodzę
16 lutego 2012 r.
